Zaczęło się to wszystko, gdy Ciebie poznałam,
Kiedy po raz pierwszy w Twe oczy spojrzałam.
Otworzył się przede mną świat piękny i nowy,
Jak ogród przecudowny, jak baśń kolorowy.

Zabierz mnie, miły, z sobą daleko,
Tam, gdzie wschodzą gorejące słońca,
Gdzie rwąca miłość nad cichą rzeką
I gdzie wieczory długie bez końca.
Prowadź mnie, proszę, przez szczęścia bramy
Ręką za rękę, w ciszy, bez słowa,
Gdzie każdy ranek w szczęściu powstaje,
Gdzie życie zaczyna się od nowa.
Zabierz mnie, proszę, w bajeczne kraje,
Gdzie z gwiazd się sypią złote perełki,
A wśród nich oczy Twoje kochane,
A w oczach Twoich blasków iskierki.
One rozkruszą najtwardsze skały,
Zamienią serca w płonące róże
I z nich ułożą poemat cały,
Czytany w nocne sierpniowe burze.
Zabierz, lecz nie mów o tym nikomu,
Tam zwyciężymy wszystkie cierpienia,
W tamtej krainie i w naszym domu
Spełnią się wszystkie nasze życzenia.

Z Tobą pójdę na koniec świata,
Z Tobą pójdę w Himalaje, hen,
Z Tobą pójdę w każdej chwili lata,
Będę szeptać, że wciąż kocham Cię.

Wzajemnie serca nasze
Zawarły święte przymierze
I niezachwianą miłością
Przysięgły kochać się szczerze.

Wśród tysięcy Cię wybrałem,
Ciebie jedną pokochałem.
Jesteś duszy mej pokarmem,
Serca mego drogim skarbem.